(S.fic) SinxJa:ただの友達である(1)

posted on 10 Mar 2013 05:10 by momochi-chan
-ただの友達である-
-JUST BE FRIEND-
 
 


http://www.youtube.com/watch?v=zHX6c5kzRmM&feature=player_embedded#!
ฟังเพลงนี้ไปด้วยนะ~

Pair:Sinbad x Jafar
Part1

-ชั้นไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รู้จักกับนาย-
 


     เขาได้แต่มองร่างสูงจากใต้ต้นไม้ มองซินอย่างห่างๆไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ เพราะตอนนี้ซินกำลังความสุขอยู่แม้ว่า...คนที่กำลังทำให้ซินมีความสุขอยู่จะไม่ใช่เขาก็ตาม



     "แหม ซินแบดคุงนี่ล่ะก็ปากหวานจริงๆเลยนะ" ร่างบอบบางของเด็กสาว ม.ปลายพูดหยอกล้อกับร่างสูงผู้ผมสีม่วงอย่างสนุกสนาน
     "หืม ชั้นไม่ได้ปากหวานนะ ชั้นแค่พูดตามความเป็นจริงต่างหากละ" ว่าแล้วก็จับสาวน้อยในชุดปกกะลาสีมมานั่งตักแล้วไถหน้าอย่างออดอ้อน



      ติ๊ดๆ เสียงนาฬิกาที่ถูกทาบทับอยู่บนข้อมือบอบบางสีขาวจัดจากการที่เจ้าตัวชอบใส่เสื้อผ้าที่มิดชิดถึงข้อตลอดส่งเสียงบอกว่าถึงเวลาอันสมควรแล้วที่เขาจะต้องขอตัว


13.04น.


     "ขอตัวก่อนนะซิน เจอกันบนห้องเรียนนะครับ"ว่าแล้วก็เดินเลี่ยงจากไป
เหลือก็เพียงแต่สองร่างที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อน ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยครางเครืออย่างสงสัย


     "จาฟาลคุงเนี่ยน้าชอบขึ้นห้องเรียนก่อนกระดิ่งทุกทีเลยเนอะ โดยปกติถ้าขึ้นไปป่านนี้ก็เข้าห้องน้ำไม่ทันแน่อยู่แล้ว ความจริงก็ขึ้นๆไปพร้อมเราเลยก็ได้นี่นา ว่ามั้ยล่ะซินแบดคุง??"ว่าพลางโอบแขนเรียวเล็กรอบคอแกร่ง ระยะทางระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมากขึ้นทุกทีก่อนร่างสูงนาม'ซินแบด'จะเอ่ยกระซิบข้างริมฝีปากอิ่ม "ไม่รู้สิ" แล้วค่อยๆละเมียดชิมอย่างอ่อนโยนพอดีกับเสียงกระดิ่งเลิกพักเที่ยง

กริ๊งงงงงง






     เขาได้แต่มองร่างสูงจากโต๊ะที่นั่งเยื้องมุมห้อง มองซินอย่างห่างๆไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ เพราะตอนนี้ซินกำลังความสุขอยู่
แม้ว่า...คนที่กำลังทำให้ซินมีความสุขอยู่จะไม่ใช่เขาก็ตาม

     ได้แต่มองร่างสูงที่กำลังแอบนั่งอ่านนิืตยาสารกับคนที่นั่งที่เคยเป็นของเขาจนกระทั่งเปิดเทอมที่ผ่านมา เพราะเด็กใหม่ที่เข้ามาในช่วง ม.ปลายปีสุดท้ายเทอม2อย่างนี้ ให้นั่งข้างหัวหน้าห้องไปเลยคงทำอะไรง่ายกว่า

   เเกร็ก
เขาก้มลงมองโทรศัพท์ก่อนจะเปิดไปยังโหมดข้อความเข้า


    'จำนวนข้อความที่เข้าของวันนี้----0 ข้อความ'
คลิก ร่างบางเคาะนิ้วรอวงกลมที่หมุนรอการดำเนินการกับหน้าจอโทรศัพท์ เงยหน้าไปสบตากับอาจารย์ที่กวาดตามองมาครู่หนึ่งก่อนจะหลุบตาลงมามองมือถือเครื่องน้อยอีกครั้ง
    'จำนวนข้อความที่เข้าของเดือนนี้----0 ข้อความ'

วันนี้...ซินก็ไม่เมลมาหาเขาอีกแล้วสินะ...

ริมฝีปากบางสีอ่อนถูกเม้มแน่น มือบางพับเก็บหน้าจอโทรศัพท์ พลางฟุบหน้าลงแนบกับหนังสือเรียนเมืองออดจบคาบเรียนดังขึ้น


     ไม่อยากเงยหน้าขึ้นไปมอง ไม่อยากได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่อยากรับรู้อะไร

เพราะว่ากลัว...กลัวว่าจะคิดไม่ดีอีก

กลัวจะคิดอีกว่า..อยากให้เป็นตัวเราเองที่อยู่ตรงนั้น...








     เขาได้แต่มองร่างสูงจากข้างสนามบาส มองซินอย่างห่างๆไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ เพราะตอนนี้ซินกำลังความสุขอยู่
แม้ว่า...คนที่กำลังทำให้ซินมีความสุขอยู่จะไม่ใช่เขาก็ตาม
     
     "กินน้ำนี่แล้วสู้ๆนะซินแบดคุง ถ้าชนะเเมชช์นี้ล่ะก็ฉันจะมีรางวัลให้ด้วยน้า"เด็กสาวย่อเข่าลงเสมอร่างสูงที่เหนื่อยอ่อนออกมาพักริมสนาม แต่ด้วยความที่เล่นเป็นตัวจริงอีกไม่นานก็ต้องลงอีกรอบแน่ๆ


     เมื่อเขาเห็นซินปาดเหงื่อตามใบหน้า เขาจึงไม่รีรอที่จะคว้าผ้าเย็นในถังของสวัสดิการ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ผู้เชียร์แต่เค้าก็ทำอย่างนี้มาบ่อยตั้งแต่ ม.ต้น ถึงคนฝ่ายสวัสดิการยังชวนให้เขามาเข้าฝ่ายอยู่ทุกเทอม แต่เขาก็ปฎิเสธอยู่ร่ำไป และคอยดูแลซินจากข้างสนามมาเรื่อยๆ


     "อ๊ะ ไม่ได้นะจาฟาลคุง นี่มันหน้าที่ของฝ่ายสวัสดิการนะ นายน่ะกลับไปเชียร์เถอะ"ว่าแล้วเด็กสาวก็คว้าผ้าเย็นไปจากมือขาวซีด
ร่างบางอ้าปากจะเอ่ยคัดค้าน แต่ภาพของเด็กสาวที่ค่อยๆเอาผ้าเย็นลูบใบหน้าของซินแล้วมันชาจนพูดไม่ออก

     ทันใดนั้นสิ่งที่คนทั้งสนามจะคาดไม่ถึงก็คือ ซินแบดฉวยเอาใบหน้าเรียวเล็กนั้นมาประทับริมฝีปากและบดเบียดสร้างความเร่าร้อนและเสียงโห่แซวลั่นสนาม เมื่อริมฝีปากหนายอมคลายมือสสากไล้เกลี่ยพวงแก้มแดง มือเล็กก็ตีอกแกร่งก่อนจะพูดด่าทอปนเขินอาย


     "คนบ้าเอ๊ย ชนะก่อนแล้วค่อยมาเอารางวัลสิยะ!"

     "รางวัลก็ส่วนรางวัลตอนนี้ขอเอากำลังใจก่อนสิ 'แค่มีเธอเป็นกำลังใจ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเป็นห่วง รับรองว่าชั้นต้องชนะแน่55'"

.
.
.
.
.
  'ซินเจ็บมั้ย!?เดี๋ยวผมทำแผลให้นะ คุณอย่าลงสนามต่อเลย พักเถอะนะ!ผลแพ้ชนะน่ะ ช่างมันเถอะครับ!!'

  'ไม่เป็นไรหรอกน่าจาฟาล แค่มีนายเป็นกำลังใจ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเป็นห่วง รับรองว่าชั้นต้องชนะแน่55'
.
.

     ภาพเก่าๆไหลเวียนเข้ามาในหัวจนร่างบางต้องกำหมัดแน่นเพื่อสงบความรู้สึก 
     อยากลืมทุกอย่าง ทุกความทรงจำ เพราะทุกครั้งที่จำได้ทีไร

     หัวใจ...มันก็จะเจ็บทุกที...










เช้าวันใหม่ อากาศเริ่มเย็นลงท้องนภาสีเทาขุ่นมัวและดูเหมือนหิมะตั้งเค้าว่าจะตก
   
    "เพราะซินตื่นสายนี่ล่ะครับ ทำเอาผมที่ต้องมารอสายไปด้วยเลย!วันนี้วันรับใบจบเชียวนะครับ!!!"ร่างบางบ่นครางปานจะตายเท้าเล็กๆพยายามเดินให้เร็วที่สุดแล้ว ผิดกับร่างสูงกำยำของซินแบดที่เพียงก้าวขาหนึ่งฉับก็ตามทันคนตัวเตี้ยแล้ว


     ร่างสูงปรายสายตามองไปอย่างหน่ายๆ บางครั้งเค้าก็รู้สึกนะว่าบ่นอยู่ได้ทุกวันไม่เบื่อบ้างรึไง ก็ตัวเองมาอยู่รอหน้าบ้านเค้าทุกเช้าตั้งแต่เริ่มเป็นเพื่อนกันเนี่ย บ่นก็บ่นแต่คำเดิมๆ เฮ้อ
   
   'ช่วงนี้อยู่กับจาฟาล ไม่ค่อยมีอะไรเลย จาฟาลก็ไม่ค่อยเข้าใกล้เราซะด้วย แบบนี้น่ะมัน...'



    "น่าเบื่อออกนะ แบบนายน่ะ ถ้ากลัวสายขนาดนั้นทีหลังก็อย่ามารอให้เสียเวลาซะสิ ไม่เคยบอกซักหน่อยว่าให้มารอ.."เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเอื่อยๆ ไม่คิดอะไรมาก ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งหกปีแล้วแค่นี้คงไม่เครียดมากหรอก



     ท่ามกลางทางเดินย่านการค้าของเมืองซินเดรีย มีร่างสองร่างประชันหน้าก็อยู่ คนตัวสูงกว่าเพียงแค่นึกว่าร่างที่หยุดหันมามองเค้านั้นเคืองและสรรหาคำพูดจะด่าออกมาไม่ออกจึงรีบเดินหนีคำบ่นอย่างชิลๆ หายอึ้งแล้วก็ตามมาว่าชั้นไม่ทันแล้วล่ะ หุหุ ไว้ค่อยจอกันอีกทีที่โรงเรียนนะจาฟาล~





     หากแต่นั่นไม่ใช่ความรู้สึกของร่างบาง มือขาวที่กำแน่นถูกเล็บแหลมคมจิกจนห้อเลือด เช่นเดียวกับริ่มฝีปาก ร่างบอบบางรู้สึกตัวชาไปหมด 
ขาเล็กๆแสนสั่นระริกพยายามก้าวตามร่างหนาให้ทัน

    "ซิน...ฮึก ซิน"ได้โปรดอย่าทิ้งผมไว้นะครับ

    ยิ่งเดินตามยิ่งหมดหวัง เรียวขาอันไร้เรี่ยวแรงทรุดลงไปกับพื้นหยาบ ภาพรอบข้างพร่ามัวไปหมด รู้เพียงแค่ว่ากำลังยืดปลายแขนเพื่อคว้าแผ่นหลังอันพร่ามัวเอาไว้
 
    "ซิน"ผมไม่เคยหวังอะไร เพราะผมเป็นผู้ชาย เป็นคนน่ารำคาญ การแสดงออกก็ไม่ค่อยดี



     ผมไม่กล้าหวัง...ให้คุณมารักคนอย่างผม
.
.
.
     ขอแค่อย่าทิ้งผมไว้ตรงนี้
.
  'นายชื่อจาฟาลเหรอ ชั้นชื่อซินแบด ตั้งแต่วันนี้เรามาเป็นเพื่อนกันนะ'
.
.
     ขอแค่ได้อยู่ข้างๆนาย ซิน 
.
  'หวา ซิน คุณมาสายอย่างนี้ตลอดไม่ได้นะ!'
  'ก็นาฬิกาปลุกมันเสีย ให้ซื้อใหม่ก็ไม่เอาหรอก ถ้ากลัวชั้นมาสายขนาดนั้นก็มาแงะชั้นออกจากเตียงสิ55'
.
.


     จะเป็นอะไรก็ได้ขอแค่นายไม่เกลียดหรือรำคาญผม
.


  'คุณอยากตามไปเข้า ม.ปลายที่เดียวกับผม?ไม่เบื่อรำคาญผมบ้างรึไง'
  'ชั้นกับนายมันเกิดมาเพื่ออยู่คู่กัน!แยกกันคงยาก ชั้นคงไม่รำคาญนายง่ายๆแน่~!'
.


     "ซิน..."



  'ใกล้ไปนะซิน!'
  'หือ ก็อยากมามองสีตาของนายใกล้ๆนี่นา'
  'หระ เหรอ...แล้ว ปะ..เป็นไงบ้าง///'
  'สวย แล้วก็สวยยครับ!~'
.
.
.
  'เป็นไข้ก็ต้องกินยาสิจาฟาล อย่าทำให้ชั้นเป็นห่วงสิ!'
.
.
  'ชั้นจะส่งเมลไปกวนนายทุกวันเลย'
.
.
  'จาฟาลชั้นน่ะนะ...'
.
.



    "ซิน...ซิน.."
  'ชั้นชอบเด็กใหม่ล่ะจาฟาล~เหมือนรักแรกพบเลย ชาตินี้คงรักเค้าได้คนเดียวนี่ล่ะ55'
.
ดังนั้นแล้ว ผมจะไม่พูดประโยคบอกรักให้คุณลำบากใจ เพราะว่าผม...
    "...ผมรักคุณซิน" และจะรักตลอดไป...
.
.
.







     ท่ามกลางฝูงชนที่มุงล้อมร่างที่ฟุบสลบอยู่กับพื้น ท่ามกลางหิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมา ในวันคริสมาสต์อีฟ ก่อนจะมีบุรุษร่างหนึ่งแทรกเข้ามากลางวง แขนแกร่งอุ่มร่างเล็กผู้มีเส้นผมสีเทาบุหรี่ออกจะขาวที่แค่จับก็เปราะบางเหมือนจะหักเสียให้ได้ขึ้นมาแนบอก มือหนาปาดหยาดน้ำตาที่ไหลรินตามวงหน้าหวานที่ดูอิดโรย โทรศัพท์ในกางเกงสั่งสัญญาณสั่น มือล้วงหยิบก่อนจะตอบรับสาย

     "มัสรูลครับนายท่าน ได้ตัวท่านจาฟาลมาแล้วครับ"ขาแกร่งก้าวด้วยจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอตรงไปยังรถลีมูซีนสีดำคันหรู
     "รับใบจบการศึกษาแทนเรียบร้อยครับ กำลังจะพาไปขึ้นเครื่องครับ"วางร่างบางให้นอนพิงเบาะหลังก่อนจะเแทรกตัวตามไปนั่งข้างๆ


     "ครับ ถึงแล้วจะรีบติดต่อไปทันทีครับ ติ๊ด"
.
.
     "ออกรถเลยชาร์รูคัน จริงสิจำภาพเมืองนี้ให้ดีเป็นครั้งสุดท้ายล่ะ เพราะราคงไม่มาซินเดรียกันอีกแล้ว"ร่างแกร่งว่าก่อนจะโอบร่างบางที่ครางฮือเพราะความหนาวมานอนในท่านั่งแนบอก ใช้อ้อมแขนแกร่งกอดตะกรอง จนร่างยางรู้สึกอุ่นขึ้นแล้วเริ่มซุกหน้าชิดอกกว้าง



     "ซิน..."
.
.
.
.
  'ชั้นกับนายมันเกิดมาเพื่ออยู่คู่กัน!แยกกันคงยาก ชั้นคงไม่รำคาญนายง่ายๆแน่~!'
.

  'ก็นาฬิกาปลุกมันเสีย ให้ซื้อใหม่ก็ไม่เอาหรอก ถ้ากลัวชั้นมาสายขนาดนั้นก็มาแงะชั้นออกจากเตียงสิ55'
.

.
.
.
  'น่าเบื่อออกนะ แบบนายน่ะ'
     ขอโทษนะซินที่เป็นไปไม่ได้อย่างที่คุณคาดหวัง
เเต่ก็ขอบคุณนะ
.
.
.
  'นายชื่อจาฟาลเหรอ ชั้นชื่อซินแบด ตั้งแต่วันนี้เรามาเป็นเพื่อนกันนะ'
     ถ้าต้องเป็นแค่เพื่อนกันแล้วทำให้ผมอยู่ข้างซินได้ ผมก็ยอม
.
.










----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
จบพาร์ทแรกแบบมึนๆเพราะคนแต่งง่วงจัด 55 รู้สึกยังไงควรปรับปรุงยังไงคอมเม้นบอกให้แก้ได้เลยนะ
มือใหม่จริงๆงับQ^Q
ปล.อยากลองแต่งแนวนี้ดู ถ้าสมมติทั้ง2เป็นคนธรรมดา~
ปลล.อยากได้คอมเม้นวิจารย์เพื่อจะนำไปเป็นแนวทางการแต่งค่ะ*^*

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ exteen

posted on 09 Mar 2013 04:55 by momochi-chan

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก